Wat een belevenis! Het is de eerste keer dat onze driver de rit vanuit de lodge naar Maputo Airport maakt. Hij was blijkbaar chinese vrijwilliger. Niemand van zijn collega's zag het zitten om ons over de grens naar Maputo te brengen. Hij is jong en nerveus en vraagt ons of het ok is van om 8 h in plaats van 9 h te vertrekken. We moeten onze vlucht van 12.30 halen, en Maputo ligt ongeveer 130 km verder. Volgens Google maps (nog snel de route gedownload want onze driver wist precies niet veel ervan) is dat 2 h rijden. En gezien we er niet in geslaagd zijn om online in te checken, kan het zeker geen kwaad eventueel wat vroeger daar te zijn.
Wat wij niet wisten is dat je je sowieso aan wat tijdrovende hindernissen mag verwachten onderweg. Het start bij de grensovergang. Het staat er vol met jonge mannen in gele hesjes. Ze houden je tegen, stellen wat vragen, proberen je 2 hesjes en een brandblusser te verlappen. Onze jonge onervaren driver kijkt snel na of er 2 hesjes en blusser in zijn companycar liggen... Oeps, neen... Ze zijn echter peperduur en hij beslist het te riskeren zonder. Hij krijgt uiteindelijk zijn papiertje en mag door... 50 m verder stoppen ze ons opnieuw.. en moet hij dat ene papiertje afgeven.. euh? wat verder staat een official en daar moeten we aan een paspoort controle passeren. Het doet me denken aan de oude post in Leuven, maar veel minder statig... Oude loketten naast mekaar. Zuid-Afrika buiten geraken lukt ons redelijk snel... Op naar de volgende hindernis: Mozambique binnen geraken. Alweer een hoop jonge gasten die je zeggen aan de kant te gaan staan. Onze driver luistert en parkeert. En geeft zijn autopapieren af ter controle. We moeten er uit, maar we vertikken het onze paspoorten af te geven. Het zijn geen officials en ik betrouw hen niet. Binnen de 2 seconden staan ze dreigen rond ons in gebroken Engels aan te dringen dat we Meticals nodig hebben. (Om de tol te betalen). Ik zeg eerst vriendelijk dat ik er geen wil, en dan dreigt die gast een beetje en maak ik me kwaad. Vooral omdat hij iets te kort bij me kwam staan, en daar kan ik absoluut niet tegen. Hij neemt direct wat afstand. Oef! Ze dringen ook aan bij onze driver, en die beweert dat hij vreemde munten heeft. Hij moet ze laten zien. En dan geven ze het op. Anderen vragen ons alweer (nogal dreigend) om met al onze papieren hen te volgen. We belanden in een van de vele hokjes/bureautjes langs de kant in niemandsland. Ze controleren onze passen ons yellow Paper (gele koorts en vaccinatie bewijs). We hebben al onze papieren in de ambassade van Mozambique in Brussel in orde gebracht. Dus alles zou ok moeten zijn. Ze doen wat moeilijk over ons visum en we tonen hen kordaat alle nodige dingen. Ook de driver moet alles van de wagen tonen.. daar doen ze vervelend over de vervaldag van zijn verzekering... Eerst beweren ze dat die verstreken is... Toch niet. Onze jonge driver is zo nerveus... Hij rookt de ene sigaret na de anderen terwijl ze hem proberen te intimideren. Wij verstaan niet alles, maar het is niet koosjer.. Ze blijven tegen hem moeilijk doen over het invoeren van zijn auto... Hij moet betalen maar weigert. Veel zekerheid straalt hij niet uit. Integendeel. Ik blijf de vervelende jonge gastjes met hun Meticals en Telefoonkaarten en veiligheidshesjes afhouden. Wat een enge kerels. Ik betrouw het niet en film daarom alles met mijn gsm.
Ze blijven vragen om geld te wisselen om binnen te mogen, we doen alsof we hen niet begrijpen, en uiteindelijk brengen ze ons naar de loketten van de grenscontrole van Mozambique. En ze tonen ons een bord waarop staat dat we moeten betalen (voor een visum). Ik zeg hem nog eens dat we een visum hebben en dat hij ons gerust moet laten. Dan druipt hij af. We krijgen de nodige stempels en lopen weer naar de wagen waar ze opnieuw ambetant beginnen doen tegen de chauffeur. (Die zijn papieren nog niet terug kreeg!) En opnieuw een hoop gezever. Deze keer over onze bagage! Ik ben het kotsmoe maar probeer kalm te blijven... Ze zien dat we volharden. onze chauffeur krijgt eindelijk zijn autopapieren terug (die had hij nooit mogen afgeven). Oef. Ze proberen ons elk nog 100 rand af te snoepen en dan ben ik het kotsbeu. Ik zeg hen (en deze keer echt wel boos) dat al onze papieren in orde zijn, dat we alle stempels hebben en dat ze geen cent krijgen en dat ik hun gedrag niet tolereert en ik toon hen dat ik alles aan het filmen ben.. ik doe het raam dicht en zeg tegen de chauffeur dat we vertrekken. En ze laten ons gaan. Euh... Hadden we ons eerder moeten boos maken? Had de chauffeur zijn papieren dan teruggekregen?
Als we aan de slagboom staan houden ze ons ook nog even tegen... Opnieuw controle van de papieren. OMG.. kalm blijven...
Een uur tijd heeft het ons gekost.. en mijn geloof in de goedheid van de mens werd weer eens op de proef gesteld.
Nu hopen dat de corrupte politie ons onderweg niet tegen houdt en dat we niet te lang moeten wachten aan de wegenwerken. Daar heeft de jonge driver nog schrik van. Ik stel hem meermaals gerust dat we nog tijd hebben. Hij had geen gps, geen 3g en wist niet dat je gebieden kon opslaan via Google maps en daarna offline kon navigeren. Hij had de weg van buiten geleerd zei jij.
We hebben telkens geluk! Geen politie en geen wachttijden aan de werken... En af en toe stuurde mijn gps hem de juiste richting uit).
Onze driver is opgelucht als hij ons ruim op tijd dropt aan de luchthaven. Eindelijk kan hij weer gerust ademhalen. Hij krijgt een behoorlijke fooi van ons, die heeft hij verdiend. En de volgende keer stopt hij alleen nog voor officials en geeft hij geen papieren meer af, zegt hij. Dat lesje heeft hij nu wel geleerd. En wij ook. Dus als je ooit de grens tussen Z-Afrika en Mozambique passeert. Negeer iedereen behalve de officials en zoek de loketten voor de nodige stempels.. heb geduld en laat u niet ompraten door die jonge corrupte gastjes!
Het motto van de Mozambikanen:
Better try to fail than fail to try. Of ge kunt maar proberen he..
En inderdaad, ondanks onze eerdere ervaring met corruptie in het buitenland, hebben we ons toch weer laten intimideren. Maar ze hebben geen cent aan ons verdiend!
Als we inchecken voor onze vlucht naar inhambane hebben we zogezegd teveel bagage bij.. maar ook dat pakt niet. Heb de prints van toegestaan gewicht en uitzondering voor duikmateriaal mee... Ik toon alles aan de balie en de dame doet alsof ze me plots niet meer begrijpt.. en dan is alles ineens toch ok.
Ze zijn zo gewoon dat toeristen hen gemakkelijk geld toestoppen...
Maar ik was gewaarschuwd!
We moeten als enige de douane epasseren, en rarara..
Onze handbagage moet open. Elk zakje moet open, elk ding controleren ze. Noël moet uitleggen waarom er 2 ademapparaten per regulator zijn (is altijd zo want iedereen heeft altijd een reserve mee) en dat vinden ze weer verdacht..,
Dan komt er nieuw volk aan en plots kunnen we niet rap genoeg weg zijn daar.
Hmm..
Maputo terminal A. Niet veel te beleven... We zijn ingecheckt, door de controle gegaan en nu is het wachten... Op meer vluchtinfo. Gate? Boarding? De tijd passeert en we wachten, geen info, wel nog een 10tal andere toeristen en locals... Die ook wachten.. we informeren even en horen dat het normaal is dat er geen info verschijnt op het bord... Ze zijn nooit op tijd, en soms cancellen ze vluchten gewoon. Dus weer wachten... We hadden eigenlijk al in de lucht moeten hangen... We zien een vliegtuig staan en ze vullen het, misschien het onze? Yes, met een half uur vertraging mogen we aan boord.
In Tofo aan gekomen keert het tij weer. Zo een mooi hotel! Zo een vriendelijke mensen! En ook het duikcenter ziet er degelijk uit. Time to dive en relax!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten